Het is dan eindelijk vrijdagmorgen, ik zit om 5 uur beneden in de serre, het is vies weer. Ik neem een kopje koffie en loop langs alle kaarten die we hebben ontvangen, ik lees er een aantal en dat geeft een beetje troost. Wat hebben er toch veel mensen van hem gehouden!
Ik probeer mezelf een beetje bezig te houden, wasje in de machine, afwasmachine uitruimen en ik strijk een broek en een overhemd, maar met mijn gedachten ben ik natuurlijk heel ergens anders, hoe komen we deze dag door, deze dag 24 juli wat eigenlijk zijn verjaardag is. Toch hebben wij deze dag bewust gekozen, de cirkel is rond.
Het is alweer wat later en het gaat tekeer, donder en bliksem, ik heb maar 1 gedachte, zie je wel, ze willen hem helemaal niet hebben daarboven!
De familie en vrienden komen en we eten een broodje en drinken nog maar wat koffie, ja, zelfs ik heb een broodje gegeten.
En dan in ene de deurbel, Frans is er!
Met kloppend hart stappen we in de volgauto, en rijden we achter Frans aan. We komen langs Kinheim en daar hangen de vlaggen halfstok, ik schrik ervan maar het maakt me ook warm dat iemand daar aan gedacht heeft.
Op Driehuis wachten we in de familiekamer tot we naar boven kunnen lopen en als we daaruit komen staat de zon stralend aan de hemel. Ze willen Frans dus toch hebben daarboven!
Wij lopen voorop naar boven naar de aula, boven aangekomen kijk ik naar beneden en zie de lange sliert van mensen achter ons aankomen, hoe hartverwarmend en toch kippevel.
De dienst begint en met knikkende knieën loop ik naar voren om Frans en iedereen toe te spreken, als ik opkijk zie ik pas hoeveel mensen er aanwezig zijn. Ik wilde graag spreken maar wist dat ik dat dan wel als eerste moest doen. Ook Kim spreekt en ik ben trots maar wat zou Frans trots op haar zijn geweest. Ik ben ook trots op Sebas die met zijn muziekkeuze een geweldige bijdrage levert. Er zijn veel sprekers en iedereen heeft het wel over het pijpie wijn, die bij veel gelegenheden op tafel kwam, nooit doe maar een glaasje, altijd een pijpie wijn.
Ik vind de dienst prachtig mooi en vind het ook echt in de stijl van Frans, ook de borrel na afloop is zoals Frans het zou hebben gewild. Een beetje praten, een beetje lachen en ook een beetje huilen. Hoe moeilijk het ook is, ik ben blij dat we op deze manier van Frans afscheid hebben genomen. Maar hoe je het wendt of keert, het blijft oneerlijk en onwerkelijk dat wij zonder Frans verder moeten, de man waar wij zo ontzettend veel van houden en die wij zo vreselijk zullen missen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten