Vandaag heeft onze lijfarts een uitgebreid gesprek gehad met de longarts hier, ze zijn hier een stuk positiever nu. Vandaag was zijn temperatuur 36,7, geen koorts dus, alle waardes zijn goed en zijn organen doen het ook goed. Hij lag wel te zweten als een otter maar dat is niet verwonderlijk met deze temperaturen. We gaan dus echt de goede kant op om uiteindelijk dat te bereiken waarom we hier zijn. Niet te vroeg juichen allemaal, er kan nog veel mis gaan en hij is nog steeds erg ziek. Vandaag hadden we weer contact met hem, zeker toen ik tegen hem zei dat we weggingen, ik heb het niet gezien maar de verpleegkundige zei dat hij met z'n hoofd bewoog en dat z'n hartslag en bloeddruk iets omhoog ging, ze zei ook Frans heeft je nodig, maar ik heb hem ook nodig.
Precies 22 jaar geleden was het net zo warm als nu en wij dachten, dat wordt wat als we morgen gaan trouwen. Maar op 1 juli 1987 was het stralend weer en een onvergetelijke dag, de dag dat ik trouwde met de love of my life. Ik zie morgen dan ook als een begin naar de volgende 22 fantastische jaren.